DUMALO AKO SA KASAL NG EX-WIFE KO AT NG ISANG CONSTRUCTION WORKER PARA IPAKITA KUNG GAANO AKO KA-SUCCESSFUL. AKALA KO SILA ANG PAGTATAWANAN KO, PERO UMUWI AKONG LUHAAN NANG MAKITA KO KUNG SINO ANG TUNAY NA TALUNAN.
Ako si Victor. Isang matagumpay na Architect. May sariling firm, may sports car, at may trophy girlfriend na kasama ko nang gabing iyon.
Ang ex-wife kong si Mia? Ikakasal sa isang Construction Worker na nagngangalang Karding.
Natawa ako nang makuha ko ang imbitasyon. “Talaga ba, Mia? From Architect to Laborer? Anong klaseng downgrade ‘yan?”
Pumunta ako sa kasal para ipamukha sa kanya ang sinayang niya. Suot ko ang pinakamahal kong Italian suit. Ang date ko ay isang model. Gusto kong makita ni Mia na winner ako sa buhay, at siya ang loser.
Ginanap ang kasal sa isang simpleng barangay hall na pinalamutian lang ng mga bulaklak at Christmas lights. Mainit. Walang aircon.
Nakita ko si Karding sa altar. Maitim, sunog ang balat sa araw, at halatang hindi sanay magsuot ng Barong. Ang mga kamay niya ay magaspang at puno ng kalyo.
“Yuck, Babe,” bulong ng date ko. “Ang cheap naman dito. Tara na, umalis na tayo.”
“Wait lang,” ngisi ko. “Gusto kong makita silang magpalitan ng vows. Gusto kong matawa.”
Lumabas si Mia. Simple lang ang gown niya, pero… ibang-iba ang aura niya. Noong kami pa, laging mabigat ang mukha niya. Laging conscious. Ngayon? Para siyang nakawala sa hawla. Payapa.
Nagsimula ang vows.
Kinuha ni Karding ang mikropono. Nanginginig ang kamay niya. Huminga siya nang malalim at tumingin nang diretso sa mata ni Mia.
“Mia,” panimula ni Karding. “Alam ng lahat na panday lang ako. Taga-halo ng semento. Taga-buhat ng hollow blocks.”
Tumingin si Karding sa gawi ko nang saglit, parang alam niyang nandoon ako para mang-asar.
“Yung dati mong asawa… Architect siya,” patuloy ni Karding. “Magaling siyang mag-drawing ng mansyon. Magaling siyang magplano ng mga gusali.”
Napangiti ako. Tama. Purihin mo ako.
Pero nagbago ang tono ni Karding.
“Pero Mia… ang architect, hanggang plano lang. Kapag gabi na at umuwi na siya, iiwan ka niya sa bahay na malamig at walang laman.”
“Ako? Construction worker lang ako. Sanay ako sa hirap. Sanay ako sa init. Kaya pangako ko sa’yo… gamit ang mga kamay na ‘to na puno ng kalyo, ako mismo ang magtatayo ng tahanan natin. Hindi mansyon, pero tahanan.”
Itinaas ni Karding ang kamay niya at hinawakan ang pisngi ni Mia.
“Ang mga kamay na ‘to ang sasalo sa’yo kapag pagod ka. Ang mga kamay na ‘to ang magpupunas ng luha na idinulot ng iba. Sa arkitekto, ikaw ay isang blueprint na kailangang perfect. Sa akin… ikaw ang pundasyon ng buhay ko. Kahit anong bagyo, hindi kita iiwan.”
Umiyak si Mia at niyakap si Karding. “Mahal na mahal kita, Karding. Ikaw ang pahinga ko.”
Nagpalakpakan ang mga tao. Nakita ko ang mga kapitbahay, mga kamag-anak—lahat sila ay totoong masaya. Walang halong kaplastikan.
Tumingin ako sa date ko. Abala siya sa pagse-selfie, bored na bored.
“Babe, picture tayo. Ang pangit ng background pero okay na,” sabi niya.
Bigla akong nakaramdam ng inggit.
Oo, ako ang Architect. Ako ang mayaman. Pero si Karding? Siya ang nakapagpatayo ng bagay na hindi ko nagawa kailanman—isang masayang tahanan.
Ako ang nag-drawing, pero siya ang bumuo.
Nakita ko kung paano alagaan ni Karding si Mia. Kung paano niya ito ipagmalaki kahit wala siyang yaman.
Doon ko na-realize… pumunta ako dito para pagtawanan ang isang “loser.” Pero habang pinapanood ko silang masaya, naramdaman ko ang lamig sa puso ko.
Ako ang loser.
Ako ang may Ferrari, pero walang destinasyon. Ako ang may pera, pero walang nagmamahal sa akin nang totoo.
Tumalikod ako at naglakad palabas ng maingay na barangay hall.
“Babe, saan ka pupunta? Hindi pa tayo kumakain!” reklamo ng date ko.
“Umuwi na tayo,” sagot ko, habang pinupunasan ang luhang tumakas sa mata ko. “Tapos na ang palabas. At talo ako.”
